Belevenissen in het openbaar vervoer, in het bijzonder in de trein. Je zou er een boek over kunnen schrijven. Sommige mensen doen dat waarschijnlijk ook wel.

First Post! of hoe mijn ooghoeken ook weer eens benut werden

Door deblaauwn op donderdag 25 maart 2010 13:00 - Reacties (18)
Categorie: OV, Views: 3.536

Dat First Post! is natuurlijk iets waar iedereen die 5 kK heeft mee begint. Echter, ik heb iets meer dan 15 kK dus hoef ik voor extra Karma geen blog te openen.

Nee, de werkelijke reden is dat ik laatst iets beleefd heb in de trein. Je moet weten dat ik een zusje heb die weleens belevenissen opschreven - je zou kunnen zeggen in wollig taalgebruik, maar wel mooi. Altijd heb ik haar verteld dat ze dit soort verhalen zou moeten bundelen, maar dat is iets voor later. Maar goed, ik had haar laatst vanuit Zuid-Afrika aan de lijn en haar klacht was dat ze 'nooit' meer iets van me hoorde. Speciaal voor haar heb ik toen een verhaal geschreven dat ik net beleefd had, en dat was ook een mooie aanleiding een 'blog te beginnen.

DIT VERHAAL SPEELT in de Sprinter naar Ápeldoorn Ósseveld, Twéllo, Deventer, Deventer Cólmschate (triomfantelijk uitgesproken, want ze heeft geleerd dat het niet Colmscháte is zoals ze het eerste halfjaar zei) [1], Holten, Rijssen en misschien nog wel verder maar dat weet ik niet want daar kom ik nooit. In deze Sprinter bedacht ik het volgende: wat is dat toch met vrouwen? Ze zouden zo terug kunnen naar de tijd van de jagers/verzamelaars.

In die tijd waren het natuurlijk de mannen die op jacht gingen, in de gaten gehouden door reusachtige spinnen die vanuit boomtoppen op hen neer keken, en voortgedreven door de gedachte aan hun vrouw die thuis op ze zou wachten met haar op de tanden om de maaltijd te bereiden van datgene wat ze mee zouden brengen. Een andere belangrijke reden om stevig door te stappen was natuurlijk dat er van die reusachtige mieren achter ze aan kwamen, die je op zouden kunnen vreten (of tenminste op vreemde plekken zouden terechtkomen) als je zou gaan stilstaan [2].

Maar goed, ik ben ver van de vrouw (jongedame) in de trein vandaan. Ik zag haar een bolletje eten. Een kaiserbrötchen met punktjes om het op z'n Duits te zeggen [3], en laat dat nou ook de benaming zijn voor precies het soort bolletje dat ze aan het eten was. Tenminste, het zag eruit als een kaiserbrötchen want het leek een wit bolletje met een harde korst, en van die gedraaide strepen erbovenop. Net als bij sommige zeeëgels het geval is - hé, een rood lijntje onder zeeëgels? Zee-egels, zeëgels, zegels, hoe het ook zij, ze zat daar met een stuk van het bolletje in de hand. Dat zie je een man nou nooit doen. Geloof ik.

Ik keek gauw weer voor me, of misschien ook wel naar rechts terwijl zij links zat. De oplettende lezer weet nu dat ik achteruit reis op het moment van peinzen. Echter, uit mijn ooghoeken hield ik haar toch in de gaten (het woord 'in bedwang' schoot door mijn gedachten, maar dat past hier niet) want eigenlijk wist ik al wat haar volgende stap zou zijn. Niet een echte stap natuurlijk, want als je in de Sprinter zit, hoef je niet naar huis te lopen. Dat is wel comfortabel. Die volgende stap duurde alleen wel vreselijk lang.

Het stuk Kaiserbrötch (of zeg je dat niet zo?) was te groot voor één hap, dus hier wijkt ze af van de clou van het verhaal, maar dat geeft niet. Ze deed het daarom voor deze ene keer in twee happen, en (ooghoek-ooghoek) - nee, ze liet de rest van het bolletje rusten. In plaats van haar hongergevoel het zwijgen op te leggen besloot ze een stukje te gaan lezen. Voor dit doel had ze een boekje meegenomen. Dat maakt het lezen wel makkelijker, want soms is er geen krant, en als je dan had willen lezen kom je bedrogen uit. Goed, dan maar weer naar rechts kijken. "Je wuifde vriendelijk naar het paard in de wei" "en het paard wuifde vriendelijk terug" vulde de professor aan [4] en dan gauw weer naar het meisje kijken.

Ja hoor: het grote moment komt nader. Haar hand reikt weer naar het zakje waar het kaiserbröt in zit - het is ook nog eens een stereotiep zakje voor een kaiserbrötche, je weet wel, zoëen van hard plastic met gaatje erin. Dan kunnen de broodjes uitdrogen en altijd hard aan blijven voelen, zonder klef te worden, want dan voelen ze niet meer hard aan en dan kan je ze niet verkopen. De reden dat hier een zo lange zin wordt gebruikt is omdat het ook lang duurde voordat mijn hypothese beantwoord of afgeschreven kon worden. Net voordat ze toesloeg besloot ze namelijk dat het tijd was om de kruimels van het vorige stuk weg te vegen. Dom, want deze zouden in de nabije toekomst weleens kunnen vermeerderen. Weer de hand in het zakje - nog een kruimel wegvegen. Weer de hand in het zakje - nog een stukje korst van de jas plukken, in de mond stoppen, nogmaals vegen. Weer de hand in het zakje... JA! Ze doet het!

Zoals tenminste 50% van de vrouwen (ruwe schatting) en in tegenstelling tot 100% van de mannen (nog ruwere schatting) brengt ze niet het broodje naar de mond, maar plukt ze er een stuk af. Dat gaat ook altijd hetzelfde: als je een stroopwafel eet, breek je deze doormidden om de twee helften afzonderlijk op te eten, maar wel aan een stuk. Heb je een kaiserbröt, dan houd je deze in het zakje vast met je linkerhand terwijl je met je wijsvinger en je duim - dus niet de rest van de vingers gebruiken! - een stukje ter grootte van (bij voorkeur) één hap afbreekt. Je brengt deze omhoog, halverwege het zakje en je mond, blijft lezen/steken, gaat nog verder omhoog, wacht nog even en stopt dan het brood in je mond.

Waarom doen mannen dit niet? Wel, die zijn net op jacht geweest en hebben dus nog gif (als ze bijvoorbeeld gifpijlen hadden gebruikt) aan hun vingers zitten. Deze mannen zouden dus ook gewoon rechtstreeks van het bolletje eten: dat bespaart je een tussenstap, als je vieze vingers hebt wordt je bolletje niet vies (hoewel ik betwijfel of de jager/verzamelaars al kaiserbrötchenzakjes kenden) en als je toch nog schone vingers had blijven deze schoon. De andere relatie met het tijdperk van de jager/verzamelaars is de reden dat ik dit verhaal schreef waarvan ik geen idee had dat het zo lang zou worden. Dat was namelijk de theorie dat vrouwen de jachtbuit wel zouden bereiden, waaronder dus het plukken als het gevogelte was geweest.

Goed, het is niet zo'n sterk einde, maar vooruit. Het is mij bekend dat kaiserbröt geen goed Duits woord is. Rest mij alleen nog de voetnoten te publiceren:

[1] Met dank aan de NS-mevrouw, die blijkbaar ontvankelijk is voor brieven aan de klantenservice betreffende de uitspraak van stads(deel)namen. En nee, ik was het niet die haar schreef.
[2] Daarvoor had je met m'n zusje in Z-Afrika moeten bellen
[3] Daarvoor had je bij m'n zusje in de klas moeten zitten
[4] J. Kruis, W. Wilmink; Jan, Jans en de kinderen, Langs ijzeren wegen 1989 (speciale uitgave, NS 150 jaar)